اخذ مجوز کسب و کار | انواع مجوز، مراحل، مدارک و هزینه ۱۴۰۵

اخذ مجوز کسب و کار؛ انواع مجوز، مراحل، مدارک و هزینه

آخرین به‌روزرسانی: مهر ۱۴۰۵
بررسی توسط کارشناس اخذ مجوز ثبتتو
این راهنما بر اساس روند درگاه ملی مجوزها و تجربه پرونده‌های ثبتتو به‌روز شده است.

یکی از مهم‌ترین اقدامات در شروع و راه‌اندازی کسب و کارها، اخذ جواز است. جواز را یکی از اصلی‌ترین اسناد تجاری می‌دانند. مراجع قانونی این سند را برای کسب‌وکارها در حوزه‌های مختلف صادر می‌کنند تا صاحبان کسب و کار بتوانند به‌طور قانونی و در فضایی رسمی حوزه مربوط به خودشان فعالیت کنند. البته یک نکته مهم وجود دارد: همه کسب‌وکارها یک نوع مجوز ندارند. مجوز موردنیاز شما به نوع فعالیت، محل فعالیت، شخص حقیقی یا حقوقی بودن متقاضی، تخصص موردنیاز و مقررات همان حوزه بستگی دارد.

برای مثال، یک فروشگاه ممکن است به پروانه کسب نیاز داشته باشد، در حالی که یک واحد تولیدی صنعتی مسیر جواز تأسیس و سپس پروانه بهره‌برداری را طی می‌کند. فعالیت‌های خانگی، گردشگری، فرهنگی، بهداشتی، کشاورزی و بسیاری از مشاغل تخصصی نیز هرکدام ضوابط و مجوزهای خاص خود را دارند.

به همین دلیل، اولین قدم برای اخذ مجوز، شناخت مجوز درست برای فعالیت موردنظر است؛ نه اینکه صرفاً به دنبال یک «جواز» عمومی باشیم.

در ادامه انواع مهم مجوزهای کسب‌وکار، مراحل دریافت، مدارک موردنیاز، هزینه و نکات مهم آن را بررسی می‌کنیم.

برای فعالیت حقوقی، مسیر ثبت شرکت را جداگانه ببینید؛ نام تجاری نیز از مسیر ثبت برند محافظت می‌شود.

مجوز چیست؟

مجوز کسب‌وکار، اجازه‌ای است که مرجع قانونی ذی‌صلاح برای شروع یا ادامه یک فعالیت مشخص به شخص حقیقی یا حقوقی می‌دهد.

مجوزها از سال 1403 به صورت الکترونیکی صادر می‌شوند و دارای شناسه یکتا هستند. امروزه بخش مهمی از فرآیند صدور مجوزهای کسب‌وکار از طریق درگاه ملی مجوزهای کشور سامان‌دهی شده است. که شما می‌توانید از طریق این درگاه، مجوز مورد نظر خود را استعلام نمایید. صاحب هر جواز، دارای یک صفحه در بانک اطلاعات کسب و کارها (mojavez.ir) است که در آن شناسه یکتا، نشانی و اطلاعات اولیه آن مجوز برای همه قابل رویت و استعلام است.

بنابراین مجوز مشخص می‌کند یک شخص یا مجموعه، با رعایت شرایط تعیین‌شده، اجازه انجام فعالیت مشخصی را دارد.

یک نکته مهم

داشتن مجوز به این معنا نیست که شخص حقیقی به «شخص حقوقی» تبدیل می‌شود.

برای مثال، یک فرد می‌تواند با دریافت پروانه کسب به‌عنوان یک شخص حقیقی، فعالیت صنفی خود را به شکل قانونی انجام دهد؛ بدون اینکه الزاماً شرکت ثبت کرده باشد.

درگاه ملی مجوزها چیست؟

در سال‌های اخیر فرآیند صدور مجوزهای کسب‌وکار با راه‌اندازی درگاه ملی مجوزهای کشور تغییر کرده است.

متقاضی می‌تواند برای بسیاری از فعالیت‌ها ابتدا در این درگاه، عنوان کسب‌وکار موردنظر را جست‌وجو کند و شرایط دریافت مجوز، مدارک، هزینه، زمان صدور و مرجع صادرکننده را ببیند.

در نتیجه، پیش از اقدام برای دریافت هر مجوز، بهتر است ابتدا مشخص شود:

• مجوز موردنیاز دقیقاً چیست؟
• مرجع صادرکننده کدام دستگاه است؟
• شرایط دریافت آن چیست؟
• چه مدارکی باید ارائه شود؟
• هزینه قانونی آن چقدر است؟
• مدت زمان صدور چقدر است؟
• مجوز ثبت‌محور است یا نیاز به بررسی و تأیید مرجع صادرکننده دارد؟
• این بررسی می‌تواند از انجام بسیاری از رفت‌وآمدها و درخواست‌های اشتباه جلوگیری کند.

انواع مجوز کسب و کار

معمولاً هر کسب و کاری با توجه به حوزه خودش، مجوزی جداگانه دارد. جواز تاسیس، جواز کسب، پروانه بهره برداری، جواز ارشاد، جواز هواپیمایی و… تنها بخشی از اسناد حقوقی است که به حوزه‌های مختلف مربوط می‌شود. این مجوزها با توجه به نوع فعالیت از سمت وزارت صنعت و معدن، وزارت بهداشت، وزارت جهاد کشاورزی و… صادر می‌شود. در ایران به طور کل ۲۸۴۰ نوع پروانه کسب وجود دارد که از این بین، ۹۲ درصد آن‌ها ثبت محور هستند، این بدان معناست که این پروانه‌ها ۳ روزه صادر می‌شوند. سایر موراد ( ۲۳۴ مورد) تایید محور هستند؛ بنابراین در فرایند صدور آن‌ها اداره اماکن ابتدا باید محل کسب را تایید کند. این پروانه‌ها، طی ۷ روز صادر می‌شوند.

برخی از مهم‌ترین مجوزهایی که متقاضیان کسب و کار با آن‌ها سر‌وکار دارند شامل موارد زیر است:

۱. پروانه کسب

پروانه کسب یکی از شناخته‌شده‌ترین مجوزهای فعالیت صنفی است و برای شروع یا ادامه بسیاری از کسب‌وکارها و حرفه‌های صنفی صادر می‌شود.

فروشگاه‌ها، برخی واحدهای خدماتی، تولیدی و فنی، مشاغل تخصصی و بسیاری از فعالیت‌های صنفی، بسته به نوع فعالیت، باید ضوابط مربوط به پروانه کسب را رعایت کنند.

حتی فعالیت‌های صنفی در فضای مجازی نیز طبق قانون نظام صنفی مشمول مقررات مربوط به پروانه کسب هستند.

۲. جواز تأسیس

جواز تأسیس بیشتر در حوزه فعالیت‌های تولیدی و صنعتی مطرح است و می‌تواند به شخص حقیقی یا حقوقی داده شود.

این مجوز برای ایجاد ظرفیت جدید، توسعه یا تکمیل برخی واحدهای صنعتی صادر می‌شود و اطلاعاتی مانند نوع محصول، ظرفیت تولید، میزان سرمایه‌گذاری و محل اجرای طرح در آن مطرح است. با اخذ این جواز، شما می‌توانید وام‌های بدون بهره دریافت نمایید.

جواز تأسیس با پروانه بهره‌برداری یکی نیست.

جواز تأسیس به مرحله ایجاد و اجرای طرح (درواقع به نوعی جواز احداث کارخانه) مربوط می‌شود، در حالی که پروانه بهره‌برداری مربوط به مرحله بهره‌برداری از واحد ایجاد شده است (مجوزی بر تولید محصول) .

۳. پروانه بهره‌برداری

پس از راه‌اندازی واحد تولیدی و فراهم شدن شرایط لازم، بسته به نوع فعالیت، امکان دریافت پروانه بهره‌برداری وجود دارد.

این پروانه نشان‌دهنده نوع و ظرفیت تولید واحد در محل مشخص است و با جواز تأسیس تفاوت دارد.

به بیان ساده:

جواز تأسیس = مجوز ورود به مسیر ایجاد طرح

پروانه بهره‌برداری = مجوز مربوط به بهره‌برداری از واحد ایجاد شده

۴. مجوز مشاغل خانگی

اگر فعالیتی در فضای خانه و در چارچوب ضوابط مشاغل خانگی انجام شود، ممکن است متقاضی به مجوز مشاغل خانگی نیاز داشته باشد.

نوع فعالیت، شرایط متقاضی و نحوه صدور مجوز به رشته و ضوابط مربوط به همان فعالیت بستگی دارد. وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی مسئول صدور مجوز برای این کسب و کارها می‌باشد. قانونی که از این کسب و کارها حمایت کرده و درباره مجوزهایشان تصمیم می‌گیرد قانون ساماندهی و حمایت از مشاغل خانگی است.

این نوع مجوز برای افرادی که می‌خواهند فعالیت اقتصادی خود را در مقیاس خانگی آغاز کنند، اهمیت ویژه‌ای دارد.

۵. مجوزهای بهداشتی

فعالیت‌هایی که با سلامت، مواد غذایی، آشامیدنی، محصولات آرایشی و بهداشتی، تجهیزات پزشکی و حوزه‌های مشابه ارتباط دارند، ممکن است نیازمند دریافت مجوزها و تأییدیه‌های تخصصی باشند.

برای مثال، در حوزه تولید محصولات غذایی و بهداشتی، بسته به نوع محصول و فعالیت، ممکن است مجوزها یا پروانه‌های مرتبط با سازمان غذا و دارو موردنیاز باشد. اخذ پروانه بهداشت، گواهی بر رعایت استانداردهای بهداشتی و کیفیت محصولات تولید شده است که برای حفظ سلامت مصرف‌کنندگان ضروری است.

بنابراین صرف داشتن پروانه کسب، لزوماً جایگزین مجوزهای تخصصی حوزه سلامت نمی‌شود.

۶. مجوزهای فرهنگی و هنری

فعالیت‌هایی مانند تأسیس برخی مؤسسات و مراکز فرهنگی و هنری، حتی آموزشی و رسانه‌ای، بسته به نوع فعالیت، تابع مقررات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی هستند.

مجوزهای این حوزه می‌توانند به فعالیت‌هایی مانند امور فرهنگی، هنری، سینمایی، رسانه‌ای و سایر زمینه‌های تعریف‌شده در مقررات مربوط شوند. داشتن این مجوز کمک می‌کند مسیر شفاف‌تر و قانونی‌تری را طی کنید و بتوانید با نهادهای دیگر نیز تعامل داشته باشید.

در این حوزه، موضوع فعالیت و قالب حقوقی مجموعه اهمیت زیادی دارد و نمی‌توان برای همه فعالیت‌های فرهنگی یک مجوز واحد در نظر گرفت. مجوزهای این دسته شامل 40 عنوان متفاوت است که هر یک نیز شرایط و مدارک مخصوص به خود را می‌طلبند. شناخت دقیق این دسته‌بندی‌ها به شما کمک می‌کند تا متوجه شوید در کدام گروه قرار می‌گیرید و از چه مسیری اقدام کنید.

۷. مجوزهای گردشگری

فعالیت در حوزه گردشگری نیز بسته به نوع فعالیت، نیازمند مجوزهای تخصصی است.

برای نمونه، تأسیسات گردشگری مانند هتل، مهمانپذیر، اقامتگاه بوم‌گردی، خانه‌مسافر، مراکز تفریحی و برخی واحدهای پذیرایی و گردشگری تحت ضوابط وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی قرار می‌گیرند.

نوع مجوز، شرایط تأسیس و بهره‌برداری و نحوه نظارت، به نوع تأسیسات گردشگری بستگی دارد.

این مجوز علاوه بر اعتبار قانونی، مسیر همکاری با نهادهای دولتی، سازمان‌های داخلی و بین‌المللی و جذب اعتماد مشتریان را آسان‌تر می‌کند. شرکت‌هایی که مجوز رسمی دارند، امکان توسعه فعالیت‌ها، برگزاری تورهای داخلی و خارجی، و بهره‌مندی از فرصت‌های تجاری متنوع را پیدا می‌کنند.

۸. مجوزهای کشاورزی و دامپروری

بخش کشاورزی نیز مجموعه گسترده‌ای از مجوزها را شامل می‌شود؛ از فعالیت‌های تولیدی (کاشت و برداشت) و گلخانه‌ای گرفته تا دامپروری، طیور، آبزی‌پروری، برخی فعالیت‌های مرتبط با منابع طبیعی و تولید لبنیات. این جواز توسط وزارت جهاد کشاورزی صادر می‌شود.

با داشتن این جواز، کسب‌و‌کار شما قانونی می‌شود، امکان دریافت تسهیلات بانکی برای شما فراهم می‌شود، می‌توانید برند خود را ثبت کرده و در نمایشگاه‌ها حضور داشته باشد، و همچنین باعث افزایش اعتماد مشتریان و سرمایه‌گذارها خواهد شد.

در این حوزه ممکن است علاوه بر مجوز اصلی، دریافت تأییدیه یا استعلام از دستگاه‌های مرتبط نیز لازم باشد.

۹. مجوزهای محیط زیستی

برخی فعالیت‌های صنعتی، تولیدی، عمرانی و حتی وارد کردن برخی کالاها به دلیل آثار احتمالی بر محیط زیست، مشمول الزامات و مجوزهای محیط زیستی هستند.

به‌خصوص محل استقرار و نوع فعالیت واحد صنعتی می‌تواند در بررسی‌های محیط زیستی اهمیت داشته باشد.

بنابراین در برخی پروژه‌ها، اخذ مجوز اصلی فعالیت بدون توجه به الزامات محیط زیستی کافی نیست.

۱۰. مجوزهای تخصصی و فنی

برخی مشاغل به دلیل ماهیت تخصصی خود علاوه بر مجوز عمومی فعالیت، به پروانه تخصصی یا فنی نیاز دارند.

قانون نظام صنفی نیز برای مشاغل تخصصی و فنی، دریافت پروانه تخصصی و فنی از مرجع ذی‌صلاح را پیش‌بینی کرده است. به همین دلیل، در برخی حرفه‌ها صرف داشتن پروانه کسب کافی نیست و صلاحیت حرفه‌ای نیز باید احراز شود.

۱۱. مجوزهای حمل‌ونقل

فعالیت در حوزه حمل‌ونقل مسافر یا کالا نیز با توجه به نوع فعالیت و وسیله نقلیه می‌تواند مشمول مجوزهای تخصصی باشد.

نوع مجوز موردنیاز برای حمل‌ونقل جاده‌ای، شهری، مسافری، باری یا سایر فعالیت‌ها یکسان نیست و باید بر اساس فعالیت دقیق متقاضی بررسی شود.

۱۲. مجوزهای حوزه فناوری و کسب‌وکارهای اینترنتی

فعالیت اینترنتی به خودی خود به این معنا نیست که تمام کسب‌وکارهای آنلاین دقیقاً یک مجوز یکسان دارند.

نوع فعالیت، ماهیت کالا یا خدمت و شیوه ارائه آن تعیین می‌کند که چه مجوزها یا الزامات قانونی ممکن است مطرح باشند.

به همین دلیل، برای کسب‌وکارهای اینترنتی نیز بهتر است ابتدا عنوان دقیق فعالیت در درگاه ملی مجوزها و مقررات تخصصی آن حوزه بررسی شود.

آیا همه کسب‌وکارها به مجوز نیاز دارند؟

خیر، نمی‌توان گفت هر کسب‌وکاری بدون استثنا یک مجوز مشخص و مشابه نیاز دارد. نوع فعالیت تعیین می‌کند که آیا مجوز لازم است و در صورت نیاز، کدام مجوز باید دریافت شود.

قانون تسهیل صدور مجوزهای کسب‌وکار نیز نظام صدور مجوز را سامان‌دهی کرده و مجوزهای کسب‌وکار را بر اساس شرایط صدور، در دسته‌های مختلف قرار داده است.

بنابراین بهتر است به جای این سؤال که «آیا برای کسب‌وکارم جواز لازم است؟»، ابتدا بپرسیم:

»برای این فعالیت مشخص، چه مجوز یا مجوزهایی لازم است؟«

این تفاوت کوچک، جلوی بسیاری از اشتباهات ابتدای مسیر را می‌گیرد.

در صورتی که در هر یک از موارد فوق نیاز به مشاوره داشتید، می‌توانید با کارشناسان مجرب ما در ثبتتو تماس حاصل فرمایید.

مراحل اخذ مجوز کسب‌وکار

مراحل دریافت مجوز برای همه فعالیت‌ها یکسان نیست، اما مسیر کلی معمولاً شامل مراحل زیر است:

مرحله اول؛ مشخص کردن نوع فعالیت

ابتدا باید فعالیت موردنظر دقیقاً مشخص شود.

برای مثال، «فروش مواد غذایی» عنوان بسیار کلی است و ممکن است شرایط آن با «تولید مواد غذایی» یا «رستوران‌داری» متفاوت باشد.

مرحله دوم؛ پیدا کردن مجوز مربوط به فعالیت

در درگاه ملی مجوزها، فعالیت موردنظر جست‌وجو و شرایط دریافت مجوز بررسی می‌شود.

در این مرحله مشخص می‌شود مرجع صادرکننده چه نهادی است و چه مدارکی برای درخواست لازم است.

مرحله سوم؛ بررسی شرایط و پیش‌نیازها

ممکن است فعالیت موردنظر نیازمند شرایطی مانند مدرک تحصیلی، سابقه، گواهی مهارت، محل مناسب، تأییدیه بهداشتی، شرایط فنی یا استعلام از دستگاه‌های دیگر باشد.

مرحله چهارم؛ ثبت درخواست

درخواست مجوز از مسیر تعیین‌شده ثبت می‌شود. در بسیاری از مجوزهای کسب‌وکار، فرآیند از طریق درگاه ملی مجوزها آغاز می‌شود و ممکن است ادامه فرآیند در سامانه تخصصی دستگاه صادرکننده انجام شود.

مرحله پنجم؛ بارگذاری مدارک و انجام استعلام‌ها

مدارک لازم ارائه و در صورت نیاز، استعلام‌های قانونی انجام می‌شود. نوع استعلام‌ها به فعالیت موردنظر بستگی دارد.

مرحله ششم؛ بررسی و صدور مجوز

پس از تکمیل شرایط و تأییدهای لازم، مجوز صادر می‌شود.

در مجوزهای ثبت‌محور، روند صدور با مجوزهای تأییدمحور متفاوت است و باید شرایط همان مجوز را بررسی کرد.

مرحله هفتم؛ دریافت و نگهداری مجوز

امروزه بسیاری از مجوزهای کسب‌وکار به شکل الکترونیکی و همراه با شناسه یکتا صادر می‌شوند.

این شناسه برای استعلام و شناسایی مجوز اهمیت دارد و وضعیت مجوز نیز باید در سامانه مربوط قابل بررسی باشد.

مدارک لازم برای اخذ مجوز چیست؟

مدارک موردنیاز برای اخذ مجوز، بسته به نوع فعالیت متفاوت است.

بنابراین ارائه یک فهرست ثابت برای تمام مجوزها دقیق نیست.

با این حال، بسته به نوع مجوز ممکن است اطلاعات یا مدارکی مانند موارد زیر موردنیاز باشد:

• مدارک هویتی متقاضی
• اطلاعات محل فعالیت و کدپستی
• مدارک مربوط به مالکیت یا اجاره محل، در صورت نیاز
• مدارک شرکت و شناسه ملی، برای اشخاص حقوقی
• مدارک تحصیلی یا گواهی مهارت، در فعالیت‌های تخصصی
• گواهی‌های فنی و حرفه‌ای، در صورت لزوم
• تأییدیه‌های بهداشتی
• تأییدیه‌های محیط زیستی
• مجوز یا موافقت دستگاه تخصصی مرتبط
• مدارک مربوط به صلاحیت مدیر یا مسئول فنی، در فعالیت‌های خاص
• سایر مدارکی که در کاربرگ همان مجوز تعیین شده است

بنابراین قبل از تهیه مدارک، باید شرایط همان مجوز بررسی شود.

برای اطمینان از مدارک مورد نیاز پرونده شما، همکاران ما در ثبتتو آماده به ارائه خدمات مشاوره به شما عزیزان هستند.

هزینه اخذ مجوز چقدر است؟

هزینه دریافت مجوز رقم ثابتی ندارد.

بعضی مجوزها هزینه صدور مشخصی دارند و در برخی فعالیت‌ها ممکن است هزینه کارشناسی، استعلام، آزمایش، بازرسی، تأییدیه تخصصی یا هزینه‌های قانونی دیگری نیز مطرح باشد.

از طرف دیگر، هزینه مجوز با حق‌الزحمه خدمات مشاوره یا انجام امور اداری یکسان نیست.

به همین دلیل اگر قصد دارید هزینه دقیق دریافت یک مجوز را بدانید، ابتدا باید نوع فعالیت و مجوز مشخص شود تا هزینه‌های قانونی همان مورد بررسی شود.

مدت اعتبار مجوزها چقدر است؟

مدت اعتبار نیز برای همه مجوزها یکسان نیست.

برای مثال، در قانون نظام صنفی، پروانه کسب موقت یک‌بار و برای یک سال صادر می‌شود و پروانه کسب دائم پنج سال اعتبار دارد.

اما این قاعده را نباید به تمام مجوزهای کشور تعمیم داد.

برای نمونه، جواز تأسیس صنعتی طبق دستورالعمل مربوط، اعتبار اولیه ۱۲ ماه دارد و تمدید آن با توجه به پیشرفت طرح و شرایط مقرر انجام می‌شود.

بنابراین برای اطلاع از اعتبار دقیق هر مجوز، باید مقررات و کاربرگ همان مجوز بررسی شود.

تفاوت جواز تأسیس و پروانه بهره‌برداری چیست؟

این دو عنوان به یک مرحله از فعالیت اشاره نمی‌کنند.

جواز تأسیس مربوط به ایجاد ظرفیت جدید یا اجرای طرح است.

پروانه بهره‌برداری پس از فراهم شدن شرایط لازم برای بهره‌برداری از واحد تولیدی مطرح می‌شود و نوع و ظرفیت تولید ایجادشده را در محل مشخص نشان می‌دهد.

پس دریافت جواز تأسیس به این معنا نیست که واحد تولیدی می‌تواند بدون طی مراحل بعدی، فعالیت بهره‌برداری خود را آغاز کند.

آیا داشتن پروانه کسب برای دریافت همه مجوزهای دیگر کافی است؟

خیر.

پروانه کسب تنها یکی از مجوزهای ممکن برای یک فعالیت است و در بعضی حوزه‌ها، علاوه بر آن، مجوز یا تأییدیه تخصصی دیگری لازم است.

برای مثال، فعالیت‌هایی که با سلامت و تولید محصولات غذایی یا بهداشتی ارتباط دارند ممکن است مشمول الزامات سازمان غذا و دارو باشند.

بنابراین باید مجوز اصلی و مجوزهای مکمل فعالیت را جداگانه بررسی کرد.

آیا مجوزهای قدیمی کاغذی همچنان معتبر هستند؟

نظام صدور مجوزهای کسب‌وکار به سمت مجوزهای الکترونیکی و شناسه یکتا حرکت کرده است.

بر اساس قانون تسهیل صدور مجوزهای کسب‌وکار، شناسه یکتا برای مجوزها پیش‌بینی شده و در اجرای این حکم، مجوزهای قدیمی نیز باید به وضعیت الکترونیکی و شناسه یکتا تبدیل شوند.

بنابراین دارندگان مجوزهای قدیمی بهتر است وضعیت مجوز خود را در درگاه ملی مجوزها بررسی کنند.

به‌طور کلی داشتن مجوز در هر یک از زمینه‌های ذکرشده، امری مهم است. دریافت مجوزها در هر بخش نیاز به اطلاعاتی دقیق دارد. به همین خاطر بهتر است قبل از اقدام اطلاعات کافی در این زمینه داشته باشید. موسسه ثبتتو متشکل از وکلای حقوقی و کارشناسانی باتجربه و ماهر است. آن‌ها می‌توانند شما را در این حوزه راهنمایی کنند. مشاورین مجموعه در شبانه‌روز پاسخگوی سوالات شما عزیزان هستند. مشاوره اخذ مجوز شامل انواع مجوزهای تاسیس، مجوز کسب، مجوز بهره‌برداری، مجوز ارشاد، مجوز هواپیمایی و غیره است؛ پس در هر حوزه‌ای می‌توانید از خدمات ما استفاده کنید.

ثبتتو علاوه‌بر خدمات مشاوره اخذ مجوز، می‌تواند این مراحل را به‌طور کامل برای شما عزیزان انجام دهد. در این زمینه حتی لازم نیست در ادارات ثبت حضور داشته باشید. تیم حرفه‌ای ثبتتو مراحل اداری اخذ مجوز را برای شما عزیزان در کمترین زمان انجام می‌دهد. ما با تلاش برای کسب رضایت مشتریان، خدمات ویژه‌ای را در زمینه اخذ مجوزها مهیا کرده‌ایم.

جهت دریافت مشاوره اخذ مجوزها، می توانید در هر ساعت از شبانه روز با کارشناسان ما ارتباط بگیرید. همچنین اگر به دنبال استعلام آنی هزینه ثبت به طور دقیق و آنی هستید بر روی دکمه زیر کلیک کنید.